mijn gedacht!

vrijdag 13-8-2010

Het land is moe, maar zal niet rusten

Caroline Gennez over het testament van Tony Judt en 'het doorbreken van het liberale eenheidsdenken'

tv-gennez

Hier vind je een selectie van recente en minder recente tv-filmpjes. Jij kijkt toch ook?

Waar deze verkiezingen over gaan
preview

in de pers

Op zaterdag 18 september is het feest op de Korenmarkt tussen 14u en 18u. Dan wordt het startschot gegeven voor de werken aan de Hoogstraat, Korenmarkt en Ganzendries die een jaar zullen duren.

biografie

biografie foto
Caroline werd op 21 augustus 1975 in Sint-Truiden geboren. Op haar vijfde begon ze met tennis. Dat ging haar zo goed af dat ze op de Vlaamse Tennisschool werd toegelaten. Een resem jeugdtornooien in binnen- ...
publicatiedatum

Campagnedagboek
31 mei 2010
Antwerpen

“Zie ik de lichtjes van de Schelde”, neuriet ze met de overleden Bobbejaan Schoepen. Ze mijmert een beetje. Tegenover haar zit een oudere man. Hij was vroeger schipper, zij de dochter van een schipper. “Altijd met het water geleefd”, zegt ze. “Nu met de voeten aan wal. Hebben we het niet breed, we houden er toch de moed in.”

Decor van dit tafereel is sociaal restaurant De Zeven Schaken in de Antwerpse stationsbuurt, in een zijstraat van het De Coninckplein, in ’t Stad beter bekend als ’t Keuningsplentje. Het is een buurt met veel problemen. Armoede, dakloosheid en overlast. De stad probeert dat tij al geruime tijd te keren, de wijk nieuw leven in te blazen. Maar iedereen moet mee willen en mee kunnen natuurlijk.

In De Zeven Schaken zit het elke middag tsjokvol. Ik schuif er deze middag mijn voeten onder tafel. Buurtbewoners komen er voor een goedkope, verzorgde maaltijd. Maar ook uit randgemeenten komen ze naar hier afgezakt. Voor het eten en voor het gezelschap. “Je ziet hier veel miserie”, zegt Roger. “Maar het is aan vele tafeltjes ook een gezellige boel.” Asielzoekers zitten er naast oude schippers, daklozen naast gepensioneerden.
We eten kip in jagersaus met kroketjes en prinsessenbonen. Kan zo op het menu in een gewoon restaurant, vind ik. Alleen kost die dagschotel hier maar 2,70 euro voor leefloners, 5 euro voor gepensioneerden en gratis voor landlopers die een dagkaart van het OCMW kunnen voorleggen.

De Zeven Schaken

Maya Detiège, derde op de Kamerlijst, vergezelt mij. Ze kent de buurt goed. “Ik was jarenlang apothekeres op het Falconplein”, zegt ze. “Dat was even vaak sociaal werk als medische hulp. Mijn engagement is er alleen maar aangescherpt. Ik heb vaak genoeg mensen zien binnenkomen die moesten afwegen welke medicijnen ze toch maar liever niet kochten omdat ze er het geld niet voor hadden.”

Sommigen zitten in stilte alleen aan een tafeltje te eten, anderen in groep. “Ik snap niet goed waarom in deze verkiezingen iedereen maar bezig is over Vlamingen en Walen, Nederlands en Frans”, zegt een vrouw. “Wij hebben andere zorgen”. Haar man knikt. “Ons moe is er 93, ze heeft dit jaar haar heup gebroken en ze kan nergens naartoe. Ze woont nog altijd thuis, maar eigenlijk is dat onverantwoord. Alleen, we vinden geen plek in een rusthuis.”

En toch wordt er in De Zeven Schaken veel gelachen ook. Oude vrienden komen er weer samen, nieuwe vriendschappen worden er geboren, eenzaamheid even verdreven. En er wordt ook wel eens een krant gelezen… “Mevrouw Gennez!”, zegt een vrouw. “U lijkt helemaal niet op uw figuurtje in de strip van Het Laatste Nieuws! U bent veel vriendelijker.” ;)