Plenaire Vergadering

Laten we ertoe bijdragen dat ook op de andere niveaus de meeste Vlaamse en Belgische politici eindelijk aan het werk gaan. Om die reden krijgen we immers mandaten van de kiezer. Soms is dat mandaat groot, soms is het wat kleiner. Wat de omvang ervan ook is, het is de bedoeling er iets mee te realiseren.

De heer Dewinter en zijn collega's zijn in hun sas. Ze brengen heel wat geroep, gelach en gegiechel mee. Ze zijn hier samen om de Vlaamse onafhankelijkheid uit te roepen. Hier in ons eigen Vlaams Parlement, dat een legitiem parlement is, een parlement van de dialoog, wil de fractie van de heer Dewinter zonder dialoog, tegen België en tegen Wallonië, Vlaanderen tot de risee van de Europese Unie en de internationale politiek maken.

Mijn partij kiest er niet voor om de risee van de Europese Unie te worden. Ik denk dat Vlaanderen, België en de Vlamingen beter verdienen. Laten we niet vergeten waarom de heer Dewinter ons vandaag samen heeft kunnen brengen. We zijn hier vandaag samen omdat er op het federale niveau, als uitvloeisel van de verkiezingen van 10 juni en de manier waarop de kiezer de kaarten heeft geschud, na negentig dagen of drie maanden, niks is gebeurd. De impasse is totaal. We hebben een verkenner gehad, een informateur, een formateur, een bemiddelaar en onderhandelaars die hier ontslag hebben genomen om op heel korte termijn snel en efficiënt de problemen te deblokkeren en over de legitieme eisen vanuit ons parlement met de Waalse collega's te onderhandelen.

Wat zien we vandaag? Een communautair imbroglio. Bij mijn weten is er geen dialoog, of hij zou nu op gang zijn gebracht. Bij mijn weten zijn er ook geen resultaten, of het zouden halve of hele compromissen moeten zijn die vervolgens weer in vraag worden gesteld.

Wij wensen dat de zaken nu in beweging komen. Wij denken dat dit goed is voor Vlaanderen.

De heer Ludwig Caluwé:
Ik begrijp dat u het op dit moment niet gemakkelijk hebt. Zelf heb ik drie jaar ervaring gehad met de spagaat. Het vergt heel wat kunst om daarmee om te gaan. Ik wil er op wijzen dat het hier om resoluties gaat die acht jaar geleden al zijn goedgekeurd. Uw partij heeft acht jaar de kans gehad om ze te realiseren. Het Lambermontakkoord is er destijds gekomen met veel te veel financiële mogelijkheden voor de Franstaligen. Daarom is het nu bijzonder moeilijk om over deze resoluties een akkoord te bekomen.

Mevrouw Caroline Gennez:
Daar wou ik net toe komen, maar u speelt hier wel wat Calimero. Het is aandoenlijk te stellen dat wat de anderen hebben gerealiseerd, in feite niet zo goed is, terwijl je er zelf niet in slaagt te realiseren wat er nu op tafel ligt.

Laten we het hoofd echter koel houden. Dat is immers belangrijk als men over communautaire aangelegenheden spreekt. Dan is een dialoog nodig en moet het debat bovendien op een rationele manier worden gevoerd. Op die manier wensen sp.a en spirit het debat te voeren.

We stellen wel degelijk dat er een staatshervorming nodig is. We zijn vragende partij voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Dat kan snel gaan zoals u weet. Maar we vinden het niet nodig om de overkant alleen maar te schofferen, net zomin we het sympathiek vinden dat de overkant ons schoffeert. We denken dat het niet de juiste benadering is om compromissen te maken. We willen in een Belgische federatie een sterk Vlaanderen met bevoegdheidspakketten die homogeen zijn, met bevoegdheidsverdelingen in een Belgische context volgens het principe van de subsidiariteit.

Daarin staan we niet alleen. Onze partij denkt op een open manier en is bereid om naar alle constructieve voorstellen te luisteren. Zo hebben we geluisterd naar de bemiddelaar, de heer Jean-Luc Dehaene, die een aantal wijze pistes op tafel legde. Hij heeft een piste getoond, die werd ontworpen door de heer Hugo Schiltz, die veel heeft gerealiseerd voor Vlaanderen en op een rationele manier compromissen heeft gesloten, die erin resulteerden dat we hier vandaag samen zijn om überhaupt te kunnen discussiëren.

We stellen voor dat het kader voor de onderhandelingen artikel 35 van de Grondwet is. Dat artikel zegt dat het Belgische kader moet worden gedefinieerd, dat we in de federale context moeten afspreken wat we samen willen doen, waar we solidair willen zijn en dat we onderhandelen over de zaken die we regionaliseren of misschien op het hogere niveau brengen om een doelmatig beleid te kunnen voeren.

We denken dat er twee essentiële prioriteiten op tafel liggen. De arbeidsmarkt in Vlaanderen en Wallonië verschilt grondig, en we moeten daar in ons beider belang aan werken en in alle openheid over durven praten. De huurwetgeving is nu bijvoorbeeld federaal, terwijl wij bevoegd zijn voor het woonbeleid. Laten we elkaar niet gijzelen. Laten we zeggen dat de huurwetgeving ook een regionale bevoegdheid moet zijn, want dan werken we met homogene bevoegdheidspakketten die het verschil kunnen maken en die het leven voor Vlamingen, Walen en Brusselaars aangenamer kunnen maken. Het kan op die manier.

Er werd zopas verwezen naar de resoluties van 1999. Ook voor ons zijn die een belangrijk richtprincipe. We hebben daarover afspraken gemaakt in het regeerakkoord, maar onze partij heeft in 1999 vier van de vijf resoluties goedgekeurd, en zich onthouden voor de vijfde. Nu zijn we bereid om op basis van het regeerakkoord verder te onderhandelen en te kijken waar we naartoe gaan. In de federale Kamer zullen we de compromissen die u ons hopelijk zult voorleggen en die zullen worden bereikt met de Franstaligen, op hun inhoud en merites beoordelen. Zijn het goede voorstellen waar Vlamingen beter van worden, dan zullen we die steunen. Zijn het voorstellen die zaken in de marge oplossen, die symbolische overwinningen zijn of niet rationeel, dan is het niet goed dat mijn partij zich daartoe verbindt.

Dat is een volwassen houding in het debat, die tot resultaten kan leiden. Dat is ook de manier waarop er in Lambermont is onderhandeld. Dat heeft tot resultaten geleid, stapje voor stapje, van verraad naar verraad, maar er zijn zaken gerealiseerd die goed zijn voor de Vlamingen. De registratierechten, de schenkingsrechten, de Gemeente- en Provinciewet zijn allemaal belangrijke zaken die we in dit Vlaams Parlement kunnen aanwenden om het leven der Vlamingen te verbeteren.

Ik wens de federale onderhandelaars veel wijsheid, inspiratie en creativiteit toe om compromissen te maken, zodat we eindelijk een federale regering hebben die bestuurt, die de belangrijke uitdagingen in Vlaanderen en België aanpakt, die sociaaleconomische dossiers op tafel legt en zorgt dat de Belgen en Vlamingen recht krijgen op wat ze verdienen, namelijk een regering die goed bestuurt. Veel succes.